‘Ik kijk vooral naar wat er allemaal wél kan’

Filip (14 jaar) zit in de tweede klas op Stadion. Hij woont in Heesch en in zijn vrije tijd is hij graag bezig met fotograferen. Dit schooljaar moest Filip een zware operatie ondergaan aan zijn borstkas. Dat had ook invloed op school. Van conciërge Rowan (36 jaar) heeft hij veel steun gekregen. Samen vertellen ze over hun onderlinge band en wat zij zo fijn vinden aan naar school gaan en werken op Stadion.

Waarom heb je voor Stadion gekozen, Filip?

‘De basisschool gaf me een vmbo-t-advies. Omdat we te laat waren voor de open dag, kregen mijn moeder en ik een privérondleiding op Stadion. Ik vond het hier meteen leuk: de teamleider legde alles goed uit, de sfeer voelde goed en het uitzicht op het voetbalveld vond ik tof. Ik werd er blij van!’

Hoe ben jij hier komen werken, Rowan?

‘In coronatijd kreeg ik long COVID, een ziekte waarbij je nog heel lang (maanden of zelfs jaren) na een coronabesmetting last blijft houden van klachten. Daarbij kreeg ik ook nog een burn-out. Vóór corona was ik supersportief en topfit. Ik voetbalde bij SV TOP in de hoofdklasse en had een goede conditie. Door mijn klachten kan mijn lichaam nu veel minder hebben. Ik kan ook minder goed tegen prikkels. Het werk dat ik had, paste niet meer bij me. Op Stadion kreeg ik de kans om als conciërge te gaan werken. Ik werk hier nu ruim anderhalf jaar en dat bevalt me heel goed.’

Dan maak ik een praatje en vraag ik hoe het gaat.

Wat doe je allemaal als conciërge?

‘Mijn hoofdtaak is ervoor zorgen dat leerlingen en medewerkers zich veilig voelen op school en dat alles soepel verloopt. Tijdens pauzes en voor en na school surveilleer ik in de aula en op het schoolplein. Ik let bijvoorbeeld op leerlingen die alleen zitten. Dan maak ik een praatje en vraag ik hoe het gaat. Ik zie het als er wordt gepest of ruzie wordt gemaakt. Dat soort dingen pakken we hier op school meteen aan. Natuurlijk regel je als conciërge ook praktische zaken, zoals het plakken van fietsbanden, het vervangen van spotjes, het bijvullen van de koffieautomaten en het verzorgen van printwerk voor de docenten.’

Voelen jullie je thuis op Stadion?

Filip: ‘Ja, ik vind het altijd leuk om naar school te komen, ik voel me hier welkom. Iedereen is heel sociaal en ik kan mezelf zijn. Ik heb eigenlijk met iedereen goed contact. De docenten zijn behulpzaam en ik heb veel vrienden gemaakt sinds ik hier op school zit.’ Ook Rowan voelt zich thuis: ‘Ik heb altijd al op een middelbare school willen werken. Toen ik de CIOS-opleiding volgde omdat ik gymdocent wilde worden, overleed mijn moeder. Mijn leven liep ineens anders. Ik ben gestopt met de opleiding en heb andere keuzes gemaakt, maar werken met leerlingen heb ik altijd al willen doen. En nu ben ik hier, op Stadion! Via een omweg, maar ik voel me helemaal op mijn plek. We werken hier allemaal samen, als een hecht team. Ik krijg alle ruimte om mezelf te ontwikkelen. En nog een voordeel: als mijn kinderen vakantie hebben, ben ik ook vrij.’

Filip, je bent geopereerd aan je borstkas. Kun je daar iets meer over vertellen?

‘Ik ben geboren met een trechterborst (pectus excavatum). Ik had als het ware een deuk in mijn borstkas, waardoor mijn hart en longen weinig ruimte hadden. Hierdoor had ik een slechte conditie. Een paar maanden geleden heb ik een operatie gehad, waarbij ze meer ruimte hebben gemaakt in mijn borst. Ik ben nog aan het herstellen, maar mijn conditie is nu al veel beter.’

Wat betekende dit voor school? En hoe heeft school je hierbij geholpen?

Filip: ‘Ik ben door de operatie drie weken niet op school geweest. Daarna moest ik het drie maanden heel rustig aan doen. Het ondersteuningsteam van school heeft heel goed met me meegedacht. In overleg met mij pasten ze dingen voor me aan. Ik heb bijvoorbeeld vrijstelling gekregen van een aantal toetsen, zodat ik niet alles hoefde in te halen.’ Rowan: ‘Onze teamleider vroeg om extra goed op Filip te letten na zijn operatie. Zo konden wij hem op school helpen met zijn herstel.’

Hoe is jullie onderlinge band?

Filip: ‘Ik zie Rowan elke schooldag. We begroeten elkaar met een boks en hij is altijd vriendelijk en in voor een praatje.’ Rowan: ‘Ik vind het belangrijk dat leerlingen zich fijn voelen op school en dat ze hun verhaal kwijt kunnen. Met Rowan heb ik een speciale klik.’ Filip vult aan: ‘Ik spreek Rowan aan met zijn voornaam en we kunnen over alles met elkaar praten. Dat is heel relaxt.’

Jullie hebben allebei meegemaakt dat je lichaam minder kan dan je eigenlijk zou willen doen. Hoe ga je daarmee om?

Rowan: ‘Als je vooruit wilt maar je lijf je tegenhoudt, dan ga je anders kijken naar dingen. Je wordt gedwongen om je plannen, je toekomstbeeld, bij te stellen. Het helpt dan om te kijken naar wat er allemaal wél kan. Zo leer je om flexibel te zijn.’ Filip herkent dat: ‘Zo’n zware operatie is niet leuk en heel heftig om mee te maken. Ik kijk nu vooral vooruit, naar wat ik wel kan en graag wil doen.’

Filip, vertel eens iets meer over je hobby fotografie?

‘Ik ben anderhalf jaar geleden begonnen met fotograferen. Ik maak voornamelijk persfoto’s voor lokale nieuwssites en nieuwsbladen. Ik hoop nooit op een ongeval, maar als er één is, krijg ik een melding. Als ik kan, ga ik erheen. Dan maak ik foto’s van de situatie, als persfotograaf.’

‘Ik wil later bij de politie of Koninklijke Marechaussee werken’

Wat zijn jullie toekomstdromen?

‘Ik wil later bij de politie of Koninklijke Marechaussee werken’, zegt Filip. ‘Als ik op pad ben voor de foto’s zie ik de politie vaak aan het werk. Ik houd wel van actie.’ Rowan wil zich als conciërge nog meer richten op het helpen van leerlingen. ‘Ik wil daar eventueel een opleiding voor volgen. Ik wil graag iets voor jongeren betekenen die geen fijne thuissituatie hebben.’

Hebben jullie nog tips voor wie dit leest?

Filip: ‘Doe geen dingen om erbij te horen, maar doe dingen omdat je ze zelf graag wilt doen.’ Rowan sluit hierbij aan: ‘Kies een school vanuit jezelf, niet omdat je vrienden daar ook naartoe gaan. Kies wat jíj wilt en wat bij jóu past.’

 

Mee verhalen lezen zoals deze? Neem een kijkje in ons magazine.